براى اعراب كرده بودند به احتجاج آنها برآمديم ولى قريش برخوردى را كه اعراب با آنها داشتند ، با ما نكردند . آنها اين امر ( خلافت ) را با دليلى كه مىآوردند به خود اختصاص دادند و هنگامى كه ما خاندان محمد به احتجاج آنها برآمديم و خواستار انصافشان شديم ، ما را از خود راندند و با ستم روا داشتن بر ما و اذيت و آزار ديدن از ايشان ، بر اين امر چيره شدند و ما قضاوت در اين كار را به خدا وامىگذاريم كه او خود يار و ياور است . ما از غصب حق خويش و نفوذ پيامبران بوسيله غصب‌كنندگانى كه چه بسا برتريهايى دارند و از سابقه‌اى در اسلام برخوردارند ، در شگفت شديم ولى از بيم آنكه مبادا منافق و گروه‌هايى به سوء استفاده بپردازند و نقطهء ضعفى بيابند يا بدان وسيله راهها براى مفسده‌جويى در برابرشان گشوده شود ، از درگير شدن با آنها ، خوددارى كرديم ولى امروز هر كس از اينكه تو اى معاويه چنين در آنچه كه شايستگىاش را ندارى ، به يكه‌تازى مىپردازى - حال آنكه نه در دين برترى دارى و نه اثر نيكويى در اسلام بجاى گذاشته‌اى و فرزند يكى از همان گروهها و فرزند سرسخت‌ترين دشمن رسول خدا و قرآن مجيدش هستى - در شگفت مىماند ؛ خداوند به حسابت مىكشد و خواهى ديد كه روز قيامت متعلق به كيست و به خدا كه تنها اندكى از ( مجازات ) خدايت را خواهى چشيد و به جزاى آنچه كه خود كرده‌اى خواهى رسيد كه خداوند به بندگانش ، ستم روا نمىدارد . وقتى على ( ع ) در گذشت - خدايش رحمت كند روزى كه بمرد و روزى كه به اسلام بر وى منت نهاد و روزى كه دوباره ، مبعوث مىگردد - مسلمانان ولايت امر خود را پس از وى به من سپردند من از خداوند و بزرگى كه در او سراغ دارم مسئلت دارم كه در اين دنياى فانى چيزى از من سر نزد كه در آخرت ، باعث كم‌وكاستى برايم شود . آنچه كه مرا به نوشتن اين نامه واداشت اتمام حجت با تو در درگاه خداست و اگر بدان عمل كنى بهره فراوان براى خود و اصلاح كار مسلمانان را توشه كرده‌اى و همان گونه كه مردم به بيعتم در آمده‌اند تو نيز درآ چه تو خوب مىدانى كه من نزد خدا و نزد هر كس به درگاه خدا پناه برده باشد و همه كسانى كه از قلبى خاشع و خاضع ( به درگاه خدا ) برخوردارند . از تو برترم و ستمكارى را رها كن و خون مسلمانان را از ريخته شدن بازدار و به صلح و فرمانم درآ و در كار قدرت ، با شايستگان آن و با كسى كه از تو محق‌تر است درگير مشو تا خداوند آتش فتنه را فرو نشاند و وحدت كلمه و اصلاح